Αιδώς αργείοι ορίζουν αυθαίρετα αξίες, που σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, αλλά έναν μπερδεμένο συντηρητισμό, που με το που πιει δύο ποτηράκια ξεσαλώνει ανεξέλεγκτος.
«Σε αυτή τη μάχη είμαστε όλοι μαζί» η δήλωση και του Μαγιορκίνη συναγωνίζεται επάξια το «μαζί τα φάγαμε», μία ακόμα αήθης τοποθέτηση που δεν είναι τίποτε άλλο -παρά ένα ακόμα καμπανάκι στο οφθαλμοφανές- «οι λίγοι εις βάρος των πολλών». Μία διαρκής έκκληση ομοψυχίας με τακτική καταστρατήγησης συνταγματικών δικαιωμάτων, σε ένα επιβαλλόμενο περιβάλλον που ιστορικά το έχουμε δει σε άλλα καθεστώτα. Μια συνεχόμενη πρόκληση απέναντι στη μουδιασμένη κοινωνία, απέναντι στους πραγματικά θυσιαζόμενους κατ΄ εντολή μωυσήδων.
Σχεδόν ένα χρόνο η ίδια καραμέλα, σε κάποιους λιώνει καταπραΰνοντας τον λαιμό, ενώ σε άλλους κάθεται σε σημείο πνιγμού. Έμπλεξε τα μπούτια της η επιστήμη με την πολιτική και το μαρκούτσι του μικροφώνου δημιουργεί τη νέα τάση μαϊντανών προσδίδοντας ιδιότητα κύρους βιολογικής καλλιέργειας πιστοποιημένοι με iso «πάρτα μ@λ@κα».
Η καταστρατήγηση των ατομικών δικαιωμάτων «βιολογικών και κοινωνικών αναγκών» έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια ανοχής στο δόλιο υπόβαθρο της ενότητας για νίκη του κοινού εχθρού και την κατανομή μιας ίσης ευθύνης απέναντι σε όλους, που τρομοκρατικά δημιουργούν στρατιώτες πρώτης δεύτερης γραμμής και αξιωματούχους καλά προστατευμένους στα τείχη των σωτήρων.
Ποτέ δε θυμάμαι τόσες διαιρέσεις και τόση σιωπή. Ένας διαχεόμενος μιλιταρισμός σε όφελος ατόμων εις βάρος της κοινωνίας.
Αντουανετισμός, μια κακή αναπαραγωγή αριστοκρατίας μεσαιωνικού χαρακτήρα. Άριστη η εκτέλεση ρόλων, η χρήση της εξουσίας και των προνομίων από λίγους και αυτοί που στερούνται τα στοιχειώδη, τα απαραίτητα προς το ζην. Οι στερούμενοι κάθε φύσης δικαιώματος (κοινωνικά, εργασιακά, βιολογικά, περίθαλψης), αντιμετωπίζονται με οργή, ως απεχθής απαίτηση ενάντια στο συλλογικό καλό.
Κάπου κάπου ανάμεσα στο μούδιασμα, στην προσαρμογή και στα πρέπει ακούς ένα «θα επανέλθουμε», σε δύο μήνες, ένα χρόνο, δύο πέντε δέκα. Και αν δεν, ο νους παραπέμπει πάντα στους αγώνες των νέων, η αέναη ελπίδα της αλλαγής των συγκυριών μεταφέρεται στην επόμενη γενιά. Σε αυτούς τους νέους που κατηγορήσαμε εμμονικά, σε αυτά τα παιδιά που δεν παίζουν πια, παρά μόνο δέχονται μια σωρεία ευθυνών και υποχρεώσεων χωρίς να τους απορρέει κανένα δικαίωμα.
Ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν ήταν ποτέ η απάντηση, ήταν μόνο η ερώτηση.
Η ατομική ευθύνη είναι συναίσθηση του χρέους απέναντι στο συνάνθρωπο ως εαυτόν και δίνει την ευκαιρία για ουσιαστική αδελφοσύνη και όχι συσσώρευση οργής.
Leave a comment