Κάθε Οκτώβρη (και Μάρτη) το ίδιο δράμα, τα ρολόγια γυρνούν, αλλά εμείς όχι. Ξαφνικά, τα ξυπνητήρια χτυπούν «νωρίτερα», οι καφέδες διπλασιάζονται και το σώμα αρνείται να ακολουθήσει τη λογική του ρολογιού.
Η αλλαγή ώρας είναι εκείνη η μαγική στιγμή που η Ευρώπη προσποιείται ότι εξοικονομεί ενέργεια, ενώ στην πραγματικότητα απλώς εξαντλεί την ψυχολογία μας.
Ξημερώματα Κυριακής 26/10, οι δείκτες θα γυρίσουν ξανά μία ώρα πίσω. Μια κίνηση σχεδόν μηχανική, που επαναλαμβάνεται κάθε φθινόπωρο εδώ και δεκαετίες, παρότι όλοι γνωρίζουμε πως η αλλαγή ώρας έχει πάψει να εξυπηρετεί τον σκοπό της.
Η θερινή ώρα θεσπίστηκε την εποχή που η εξοικονόμηση ενέργειας από το φυσικό φως είχε ουσιαστικό νόημα. Σήμερα, με τεχνολογία LED, διαφορετικά ωράρια και 24ωρη κατανάλωση, το όφελος είναι ελάχιστο, οι περισσότεροι ειδικοί μιλούν για ψευδαίσθηση οικονομίας.
Το 2019, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να καταργήσει το μέτρο. Ωστόσο, η απόφαση έμεινε μετέωρη:
τα κράτη-μέλη δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν ποια ώρα θα διατηρήσουν μόνιμα, τη θερινή ή τη χειμερινή.
Αποτέλεσμα; Η υπόθεση παραμένει παγωμένη στα ευρωπαϊκά γραφεία, ενώ οι πολίτες συνεχίζουν να ρυθμίζουν ρολόγια, βιορυθμούς και υπομονή.
Η ειρωνεία είναι προφανής. Η Ευρώπη που συντονίζει νομίσματα, οικονομίες και πολιτικές, δυσκολεύεται να συντονίσει τον χρόνο. Και εμείς, στο μεταξύ, συνεχίζουμε να ζούμε δύο φορές τον χρόνο ένα μικρό συλλογικό jet lag, χωρίς να έχουμε μετακινηθεί ούτε χιλιόμετρο.
Ίσως τελικά η αλλαγή ώρας να είναι το πιο συμβολικό δείγμα της εποχής μας, ένα μέτρο που όλοι θεωρούν παρωχημένο, κανείς δεν τολμά να αγγίξει, και που, χρόνο με τον χρόνο, μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος αλλάζει πιο εύκολα από τις αποφάσεις.
Κι αν στην Ευρώπη συζητούν για προσαρμογή βιορυθμών και ισορροπία, στην Ελλάδα οι ρυθμοί δεν αλλάζουν ποτέ.
Τα ωράρια εργασίας και των εμπορικών καταστημάτων παραμένουν ίδια, τα φροντιστήρια τελειώνουν κοντά στα μεσάνυχτα, οι μαθητές γυρνούν σπίτι σε σκοτεινούς δρόμους από τις 5 το απόγευμα και οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να λειτουργούν με την ίδια εξαντλητική καθημερινότητα , είτε ξημερώνει στις 7 είτε στις 8.
Η αλλαγή ώρας, λοιπόν, στη χώρα μας έχει μόνο θεωρητική σημασία.
Ο ήλιος μπορεί να δύει νωρίτερα, αλλά η μέρα των Ελλήνων δεν τελειώνει ποτέ στην ώρα της. Ίσως τελικά η διαφορά δεν βρίσκεται στους δείκτες των ρολογιών, αλλά στη νοοτροπία ενός τόπου που αρνείται να αλλάξει ρυθμό, ακόμα κι όταν η Ευρώπη προσπαθεί να συγχρονιστεί με τον χρόνο.
Μέχρι να αποφασίσουν τι ώρα θα κρατήσουμε, εμείς θα συνεχίσουμε να αλλάζουμε ρολόγια, διάθεση και ρυθμό ύπνου, ελπίζοντας τουλάχιστον να μη χρειαστεί να αλλάξουμε και μπαταρίες στα νεύρα μας.
Μαζί με την ώρα αλλάζουν και οι ώρες κοινής ησυχίας
Μεσημβρινή ησυχία: 15:30 – 17:30
Νυχτερινή ησυχία: 22:00 – 07:30
Leave a comment